Wzajemne rabunki pszczół powstają w porze bezpożytkowej, najczęściej na wiosnę i po zakończeniu pożytku głównego. Przyczyniają się do tego zbyt szeroko rozsunięte wyloty, nieszczelne daszki lub zatwory. Następnie zbyt szerokie gniazda w stosunku do siły rodziny, skutkiem czego boczne nie pokryte przez pszczoły ramki są słabo dozorowane. Również obecność w pasiece rodzin bez matek lub rodzin zbyt słabych ułatwia rozpoczęcie i szerzenie się rabunku. Podkarmianie podczas dnia, pozostawianie plastrów w pasiece poza ulami, a także zwyczaj wystawiania miodarek, nadstawek, pojemników na miód do obsuszania bywa powodem powstawania rabunków. Nieostrożna i niepotrzebnie długa praca w pasiece w porze bezpożytkowej może mieć ten sam skutek. Silne rodziny mające małe zapasy są bardziej skłonne do rabunków niż dobrze zaopatrzone.
          Jeżeli pszczoły silne rabują miód z pozostawionych w pasiece ramek, nie można ich od razu usunąć, gdyż powracające pszczoły, nie znajdując miodu, mogą napaść na sąsiednie rodziny. W tych wypadkach trzeba w tym samym miejscu zostawić trochę pożywienia, np. ramkę zawierającą kilkadziesiąt komórek miodu, gdy pszczoły wybiorą go do reszty rabunek powoli ustanie.
          Rabunek rozpoczyna się cichą kradzieżą. Złodziejki usiłują niepostrzeżenie dostać się do ula, gdy im się to po pewnym czasie uda, wskazują drogę innym. Wtedy pszczoły zjawiają się w dużych masach i rozpoczynają walkę ze wstażniczkami. Jeśli uda się im przełamać opór, napadnięta rodzina przestaje się bronić i wynoszenie miodu trwa bez przeszkód, aż do kompletnego ogołocenia rodziny. Rabusie próbują wówczas napaść na sąsiednie ule. W rezultacie w ten sposób cala pasieka może się zmarnować. Dopóki napadnięta rodzina stawia jeszcze opór, na przedniej ścianie i mostku koło wylotu widać dużą ilość biegających tam i powrotem wzajemnie walczących pszczół, oraz liczne złodziejki niezdecydowane krążące dookoła ula. Po przełamaniu jednak oporu pszczoły broniące znikają, a w ulu rabowanych ustala się silny lot przypominający normalny z tą jednak różnicą, że do ula wchodzą pszczoły próżne, a wychodzą obładowane miodem. Jeżeli pszczołę taką schwytać i przycisnąć odwłok, to na jej częściach gębowych ukaże się kropla gęstego miodu.
          Zwalczanie rabunków należy zaczynać od razu nie dopuszczając do ich rozwoju. Przy spostrzeżeniu rabunku wszystkie wyloty w pasiece należy silnie zwęzić – przed wylotami rabowanych rodzin ustawić skośnie kawałki szkła – ścianki i mostki uprzednio posmarować substancją o intensywnym zapachu, która zniechęci rabusiów np. nafta.
          Aby przeszkodzić w rabunku można pnie rabujące przesunąć w bok, odwrócić wylotem w inną stronę lub też nasypać na dno trocin. Przeszkadza im to w pracy i daje możliwość ratowanej rodzinie zmobilizować opór. W ostateczności rodziny małe rabowane i słabe można usunąć wieczorem do ciemnego, zimnego pomieszczenia na kilka dni, poczym, gdy pszczoły zaniechają rabunku wystawić je na nowe miejsce.