Pszczoły zbierają pożywienie dla siebie i dla czerwiu z roślin w postaci nektaru, względnie spadzi oraz pyłku kwiatowego. Głównym składnikiem nektaru i spadzi są cukry – węglowodany, pyłek natomiast (pierzga) jest przede wszystkim pokarmem białkowym, jednocześnie dość bogaty w tłuszcz. Nektar przynoszą pszczoły zbieraczki w wolu, pyłek zaś w koszyczkach na tylnych nóżkach. Nektar i spadź częściowo zjadane są przez pszczoły od razu, częściowo zaś przerabiane na miód i magazynowane jako zapas w komórkach plastrów. Przeróbka ta polega z jednej strony na odwodnieniu miodu, z drugiej zaś na niektórych przemianach chemicznych w jego skaldzie, np. zamianie cukru trzcinowego na gronowy i owocowy. Przemiany te zachodzą na skutek dodatku do nektaru lub spadzi śliny zawierającą fermenty. Gdy przemiany te dokonają się, a ilość wody spadnie do 18 – 20 % miód jest dojrzały i wówczas pszczoły napełniają nim komórki prawie do brzegów i zasklepiają je cienkim woskowym wieczkiem.
Pyłek kwiatowy podczas zbioru jest lekko zaprawiany miodem, żeby nadać mu lepkość. Pszczoły składają go po przeniesieniu do ula do komórek i ubijają głowami. Pierzgę nakładają one do komórek zaledwie do połowy ich głębokości: reszta komórki może być zapełniona miodem. Pierzga w komórkach przechodzi pod wpływem specjalnych bakterii fermentację mleczną, a powstający przy tym kwas mlekowy konserwuje ją. Jest to proces przypominający silosowanie pokarmu.
Jeśli w ulu nie ma płynnego nektaru i pszczoły zmuszone są żywić się gęstym miodem, to muszą one go wcześniej rozwodnić. Zimą czerpią wodę ze skraplającej się na ściankach ula pary, w porze cieplejszej przynoszą ją z zewnątrz w wolu. Jeżeli tuż obok pasieki nie ma wody stojącej, trzeba urządzić dla pszczół specjalne poidło.
