Najdogodniejszym okresem na założenie własnej pasieki jest wiosna (kwiecień, początek maja). Dla osób początkujących jest to najlepszy termin: pszczoły są łagodne jest ich jeszcze mało, łatwo jest sprawdzić siłę rodziny, ilość czerwiu, matkę, zapasy, jakość ula itp. Pozwoli to na stopniowe przygotowanie się do rozmaitych prac związanych z obsługą rodziny pszczelej, która latem osiąga dużą siłę i wymaga bardziej fachowej wiedzy i doświadczenia.
Właściwy wybór rasy pszczół powinien być podyktowany takimi czynnikami jak: łagodność rodziny, dynamiczny rozwój wiosenny, miodność pni, umiejętność przetrwania zimy w dobrej kondycji. Wszystkie wymienione warunki spełnia pszczoła krainka. Krainki należą do jednej z najpopularniejszych ras pszczół w naszym kraju. Aby uniknąć niepotrzebnych kłopotów, celowy jest zakup pszczół z dobrej pasieki, zdrowych, z młodymi matkami. Cena rodziny pszczelej zależy od pory roku, okolicy jak i wagi rójki. Zakupione pszczoły przewozimy wieczorem, nocą, lub wczesnym rankiem. Nie sprawi to problemu wiosną, natomiast transport pni latem wymaga większego doświadczenia i fachowości.
Miejsce, na którym stoi pasieka, nazywamy pasieczyskiem lub toczkiem. Od trafnego wyboru miejsca w pewnej mierze zależy zbiór pasieki i sprawność pracy. Pasieczysko powinno być osłonięte od wiatru, na możliwie równym terenie, unikać należy miejsc, gdzie panują zmienne prądy powietrza. Pożądane jest umieszczenie pasieki pod drzewami, które nie mogą jednak dawać cienia zbyt gęstego i zimnego. Pod tym względem najlepsze są drzewa owocowe. Drzewa i krzaki ułatwiają pszczołom orientację w przestrzeni. Bardzo wysokie drzewa w pobliżu pasieki nie są wskazane, gdyż w czasie rójki mogą przysporzyć dużo kłopotu.
Pasieka nie powinna znajdować się bliżej niż 10 metrów od polnej i 50 metrów od ruchliwej drogi. Jeżeli warunek ten nie jest możliwy do spełnienia, trzeba pasiekę od strony drogi odgrodzić wysokim płotem (lub żywopłotem), zmuszając pszczoły do unoszenia się w górę. Teren pasieki trzeba ogrodzić przynajmniej siatką drucianą, zapewniając pszczołom spokój.
W czasie deszczu ule bywają obłocone, aby tego uniknąć pasieczysko można wysypać żwirem, lub wysiać na nim odpowiednie gatunki traw (rajgras, biała koniczyna) i kilka razy do roku kosić. Wysoka trawa lub chwasty przed wylotami przeszkadzają pszczołom w pracy, drażnią je, stanowią siedlisko pasożytów pszczelich.
Ule można ustawić rzędami, grupami albo tez bez przestrzegania symetrii, wykorzystując cień dawany przez drzewa czy krzewy. Takie ustawienie może mniej efektywne ma jednak swoje zalety, gdyż pszczoły i matki mniej błądzą. Odstępy między ulami nie powinny być zbyt małe, w kierunku lotu zaleca się około czterech metrów, na boki około trzech. Przy gęstym ustawieniu uli częściej następuje błądzenie pszczół, a pszczelarz pracujący przy jednym ulu znajduje się na drodze lotu pszczół innej rodziny, które żądląc będą przeszkadzały w pracy.
Przy ustawieniu ula dno powinno się znajdować w odległości 30 do 50 cm od ziemi, tym wyżej, im bardziej wilgotne jest pasieczysko. Ule nie mające nóżek ustawiamy na specjalnych podstawkach (stojakach), lub na kołkach wbitych w ziemię, co jednak jest niewygodne gdy zachodzi potrzeba przesunięcia ula.
Ule powinny być ustawione tak, aby płaszczyzny ramek znajdowały się w pozycji pionowej. Jeżeli tego nie przestrzegamy, pszczoły nierówno odbudowują węzę. Dla uli ustawionych na miejscach słonecznych właściwym kierunkiem wylotu jest wschodni lub północno-wschodni.